من تنهاترین فریاد در اوج صدایم

من عاشقانه ترین نگاه در کشتی وجود توام

من میخواهم زنده بمانم تابا توباشم تاباتو بخوانم چراکه بی تومیمیرم!

تمام شعرهای من فریاد قلب من است وتمام انها از ان توست .

من زردترین پاییزم در فصل نگاهت پس ان رادریاب وبا برق چشمانت غروبش

را همراه باش ...

کسی چه می داند فردا چه خواهد شد ؟

شاید تقدیر دستان پر صلابتش را به سویم دراز کند و شاید هم نه...

ولی تا ان روز به امید رسیدن به نگاهت در انتظار می نشینم.
 

دلم هميشه می خواست غزلی بگويم که اخرين بيتش..

آخرين پلک خواب الوده تو باشد....

امشب ولی می خواهم به جای حافظ با ديوان چشمان تو فال بگيرم..

پلک که می زنی ورق ورق غزل تازه زاده می شود..

اخرين برگ ديوان چشمان تو کجاست؟؟؟

پلک بزن من غزل تازه می خواهم///.........

راستی چه کسی می دونه فردا فرصتی برای جبران نامهربونی ها و

غفلت های امروز پیدا می کنه...؟؟!!

از زندگي از اين همه تكرار خسته ام

از هاي و هوي كوچه و بازار خسته ام

دلگيرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر كه و هر كار خسته ام

دل خسته سوي خانه تن خسته مي كشم

آوخ ... كزين حصار دل آزار خسته ام

بيزارم از خموشي تقويم روي ميز

وز دنگ دنگ ساعت ديوار خسته ام

از او كه گفت يار تو هستم ولي نبود

از خود كه بي شكيبم و بي يار خسته ام

تنها و دل گرفته و بيزار و بي اميد

از حال من مپرس كه بسيار خسته ام

محمد علی بهمنی

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراری تو را خواست

و می دانم چرا خواست

و می دانم که پوچ هستی و اين لحظه های پژمرنده

که نامش عمر و دنياست

اگر باشی تو با من

خوب و جاويدان و زيباست

چشمانت را براي زندگي مي خواهم اسمت را براي دلخوشي مي خوانم دلت را براي عاشقي مي خواهم صدايت را براي شادابي مي شنوم دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم عطرت را براي مستي مي بويم خيالت را براي پرواز مي خواهم و خودت را نيز براي پرستش

دستانم تشنه ی دستان توست شانه هایت تکیه گاه خستگی هایم با تو می مانم بی آنکه دغدغه های فردا داشته باشم زیرا می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت

شعری که جوشید از دلم اینبار باشد مال تو.

احساس شیرین دلی ، تبدار باشد مال تو.

از من بریدی بی سبب، من هم گذشتم از دلم .

پاینده باشی سهم این ، ایثار باشد مال تو.

باشد برو بی اعتنا ، تنها رهایم کن ولی ،

قلبی که مانده پشت این ، دیوار باشد مال تو.

چیزی ندارم من دگر، جز یک رمق جان در بدن .

حتی همین این یک رمق، صدبار باشد مال تو.

جز شعر چیز دیگری ، در چنته ام پیدا نشد.

قابل ندارد این غزل ، بردار باشد مال تو.

تكيه گاه بودنم اي عشق بي نهايتم
من فداي قلب پر مهرو پراز عاطفه تم
تا تو باشي همدم خوب تمام لحظه هام
من همون شاعر چشمان تو عاشق صفتم

اگر مي خواي صد سال زندگي کني

من مي خوام يه روز کمتر از صد سال زندگي کنم

چون من هرگز نمي تونم بدون تو زنده باشم.

سکوت دوستي است که هرگز خيانت نمي کند

نگاهي آشنا به ياس کردم ..

تو را در برگ گل احساس کردم ...

خلاصه در کلاس ناز چشمت دو واحد

عاشقي را پاس کردم

خانه خراب تو شدم

             به سوی من روانه شو

                       سجده به عشقت می زنم

                                        منجیه جاودانه شو

                                                  ای کوه پر غرور من

                                                              سنگ صبور تو منم

                                                                        ای لحظه ساز عاشقی

                                                                                      عاشق با تو بودنم

روشن ترین ستاره ام

          می خواهمت می خواهمت

                           تو ماندگاری در دلم

                                      می دانمت می دانمت

                                                      ای همه وجود من

                                                                   نبود تو نبود من

کاش رويا هايمان روزي حقيقت مي شدند... تنگناي سينه ها دشت

محبت مي شدند... سادگي مهر و صفا قانون انسان بودن است...

کاش قانونهايمان يک دم رعايت مي شدند ...اشکهاي همدلي از

روي مکر است و فريب ...،کاش روزي چشم هامان با صداقت مي

شدند... گاهي از غم مي شود ويران دلم ...، کاشکي دلها همه

مردانه قسمت مي شدند

مي دوني كه بي تو مي ميرم نباشي

اگه با كس ديگه اي آشنا شي

من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم

مي ميرم اگه يه روز از من جدا شي

تو دستاي عاشق تو جون مي گيره آرزوهاي من

واسه چشماي ناز تو مي ميره چه آسون چشماي من

بي تو مي ميرم مي دوني يا نه ؟

مال من باشي مي توني يا نه ؟

مي دوني كه بي تو مي ميرم

مي دوني كه برا تو من بيقرارم

فكري به جز چشماي خيست ندارم

تو مثل خورشيد مي موني واسه ي من

نباشي سياه ميشه روزگارم

عاشق نبودي كه ببيني چي كشيدم از اين تنهايي

نمي دوني آخه كه چه سخته برام بي فردايي

واسه قلب من ، مي موني يا نه ؟

بي تو مي ميرم ، مي دوني يا نه ؟

مي دوني كه بي تو مي ميرم نباشي

اگه با كس ديگه اي آشنا شي

من جز تو كه ديگه كسي رو ندارم

مي ميرم اگه يه روز از من جدا شي

مي دوني كه برا تو من بيقرارم

فكري به جز چشماي خيست ندارم

تو مثل خورشيد مي موني واسه ي من

نباشي سياه ميشه روزگارم

هم صدای خوبم بخون تا بخونم

عمر من تو هستی بمون تا بمونم

یه جا ابر آسمون یه جا پر از ستاره

یه جا آفتابیه آسمون یه جا می باره

بی تو اما همه جا ابری و غم گرفته است

ابر آسمون یه قطره بارونم نداره

تو اگه باشی آسمون صافه غصه ها پشت کوه قافه

با تو من بهارم بی تو شوره زارم

وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم

با تو من بهارم بی تو شوره زارم

وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم

اون ور ِ دنیا شب این ور ِ دنیا روزه

یه جا خورشید خاموشه یه جا داره می سوزه

بی تو اما شب و روز فرقی با هم نداره

تو چشای منتظرم سیاهی موندگاره

تو اگه باشی ابرا می بارن

دشتای خالی پر گل می شن

با تو من بهارم بی تو شوره زارم

وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم

با تو من بهارم بی تو شوره زارم

وقتی هستی خوبم وقتی نیستی بی تو یه قاب شکسته رو دیوارم

غزل به انتها رسد تو می شوی ترانه ام

برای یک تبسمت تو می شوی بهانه ام

چکیده از نگاه تو قصیده ای ارادتم

شکوفه می دهم اگر تو می شوی جوانه ام

به بال باد اگر شود مقیم خلوتت شوم

من از تو بی نشان ترم تو میشوی نشانه ام

تمام لحظه های من پر از سکوت واژه شد

برای ناله کردنم تو می شوی زبانه ام

به دوش خانه میکشم چو سنگ پشت بینوا

دلم خوش انکه همسفر تو می شوی یگانه ام

چو رد پا بجا منم به ساحل نگاه تو

چو موج می شوم اگر تو می شوی کرانه ام

صداي همهمه مي آيد.
و من مخاطب تنهاي بادهاي جهانم.
و رودهاي جهان رمز پاك محو شدن را
به من مي آموزند،
فقط به من.
و من مفسر گنجشك هاي دره گنگم
و گوشواره عرفان نشان تبت را
براي گوش بي آذين دختران بنارس
كنار جاده "سرنات" شرح داده ام.
به دوش من بگذار اي سرود صبح "ودا"ها
تمام وزن طراوت را
كه من
دچار گرمي گفتارم.
و اي تمام درختان زيت خاك فلسطين
وفور سايه خود را به من خطاب كنيد،
به اين مسافر تنها، كه از سياحت اطراف "طور" مي آيد
و از حرارت "تكليم" در تب و تاب است.

سهراب سپهری

در هواي دو گانگي ، تازگي چهره ها پژمرد.
بياييد از سايه - روشن برويم.
بر لب شبنم بايستيم، در برگ فرود آييم.
و اگر جا پايي ديديم ، مسافر كهن را از پي برويم.
برگرديم، و نهراسيم، در ايوان آن روزگاران ، نوشابه جادو سر كشيم.
شب بوي ترانه ببوييم، چهره خود گم كنيم.
از روزن آن سوها بنگريم، در به نوازش خطر بگشاييم.
خود روي دلهره پرپر كنيم.
نياويزيم، نه به بند گريز، نه به دامان پناه.
نشتابيم ، نه به سوي روشن نزديك ، نه به سمت مبهم دور.
عطش را بنشانيم ، پس به چشمه رويم.
دم صبح ، دشمن را بشناسيم ، و به خورشيد اشاره كنيم.
مانديم در برابر هيچ ، خم شديم در برابر هيچ ، پس نماز ما در را نشكنيم.
برخيزيم ، و دعا كنيم:
لب ما شيار عطر خاموشي باد!
نزديك ما شب بي دردي است ، دوري كنيم.
كنار ما ريشه بي شوري است، بر كنيم.
و نلرزيم ، پا در لجن نهيم ، مرداب را به تپش در آييم.
آتش را بشويم، ني زار همهمه را خاكستر كنيم.
قطره را بشويم، دريا را در نوسان آييم.
و اين نسيم ، بوزيم ، و جاودان بوزيم.
و اين خزنده ، خم شويم ، و بينا خم شويم.
و اين گودال ، فرود آييم ، و بي پروا فرود آييم.
برخورد خيمه زنيم ، سايبان آرامش ما ، ماييم.
ما وزش صخره ايم ، ما صخره وزنده ايم.
ما شب گاميم، ما گام شبانه ايم.
پروازيم ، و چشم براه پرنده ايم.
تراوش آبيم، و در انتظار سبوييم.
در ميوه چيني بي گاه، رويا را نارس چيدند، و ترديد از رسيدگي پوسيد.
بياييد از شوره زار خوب و بد برويم.
چون جويبار، آيينه روان باشيم : به درخت ، درخت را پاسخ دهيم.
و دو كران خود را هر لحظه بيافرينيم، هر لحظه رها سازيم.
برويم ، برويم، و بيكراني را زمزمه كنيم

سهراب سپهری

عشق يـعـني شـادي و ســـرزندگي       عشق يــعني مـنـتـهـاي بـنــدگي

      عشق يـعني سـوخـتـن ،افــروخـتن       شـيـوه دريــا دلان آمـوخـتـن     

عشق يـعني سـوزش پـــروانه هـا                        شورش دل ،خون سرخ لاله ها

 عشق يـعني صـوت بـلبـل در بهـار                 خــنــده گـُل بــر فــراز شـاخسار

   عشق يـعـني وامـق و عَـذرا شـدن         بهــر صــيد دُر سوي در يا شدن

   عشـق يـعـني زنــدگــي را سـاختن        دل بـه مـعــبــود گــرامــي باختن

  عشق يـعـنـي بــيــسـتون را تاختن       چهــره زيـبـاي شـيـريـن ساختن

   عشق يعني همچو مجنون سوختن          راه و رســم عـــاشــقــي آموختن

  عشـق يـعـني يــوسف کنعان شـدن       از زلـيـخا هاي دون پنهان شدن  

عشق يـعـني جــاودانـي و غــرور               درس مهــرو عاطفه کردن مرور

عشق کارش هست با هم آوري 

پرورش دادن يکي آن ديگري

عاشقان گل همه گل پرورند

زحمت گلپروري بر جان خرند

هر که را عشق کبوتر در سر است

نيک بنگر اون کبوتر پرور است

عاشقان راستين مادروشند

مادران در عشق کودک بي غشند

پرورش دادن نشان عاشقي است

خواستن بي پروريدن فاسقي است

پرورش اما نه مالک بودن است

عشق با تمليک مهلک بودن است

ده به معشوقت فضاي رشد و زيست

ياري اش کن تا بداند خود که کيست

راه بگزيند شکوفايي کند

خويشتن جويد به خود آيي کند

عشق آن باشد که شادانت کند

شور و شوق اندر دل و جانت کند

عشق پرواز است از خود سوي غير

عشق پويايي و جويايي و سير

عشق خود گستردن خودهاي ماست

عشق از با خود نشستن ها جداست

عشق جراتمندي و حيدردلي است

ني نشست و خورد و خواب و کاهلي است

عاشقي شور است و خودجوشي و شوق

هيچ عاشق ديده اي بي حال و ذوق ؟

عاشقي اما پر است از سوز و آه

گريه هاي عاشقان بر اين گواه

چون هر آنچه دوست داري رفتني است

داغ حسرت بر دلت زان ماندني است

عشق او بگزين که خود عشق آفريد

اين جهان با عشق از او آمد پديد

عاشق او شو که عشق کامل است

عشق را در عشقبازان عامل است

پرورش از جمله اوصاف اوست

رب اگر مي نامي اش نامي نکواست

گر تو عشق او گزيني اين جهان

جمله معشوق تو باشد بي گمان

تا تو هستي در جهان هر گوشه اي

هست بهر عشقبازي توشه اي

هر که عاشق گشت بر کل وجود

بر گل و گِل هر دو مي آرد سجود

شاديت گر از گل و خار و خس است

خوش به حالت چون تو کي شادان کس است

چون به جوش آيد دلت زين عشق پاک

مي خروشي پايکوبان سينه چاک

شادي اين عشق رقصانت کند

شور و شوق اندر دل و جانت کند

آه اگر خورشيد عشق افسرده شد

آدمي دلمرده تر از مرده شد

آه اگر در دل نگيرد آتشش

واي اگر بر جان نباشد تابشش

اي خدا از عشق رقصان کن مرا

گر نرقصيدم تو درمان کن مرا

عشق آن نيست که يک دل به صد يار دهيد عشق آن است که صد دل به يک يار دهيد

كاش قلبم درد پنهاني نداشت

چهره ام هرگز پريشاني نداشت

كاش مي شد دفتر تقدير عشق

حرفي از يك روز باراني نداشت

كاش مي شد راه سخت عشق را

بي خطر پيمود و قرباني نداشت

ساعت 3 شب بود كه صداي تلفن , پسري را از خواب بيدار كرد.

پشت خط مادرش بود .

پسر با عصبانيت گفت: چرا اين وقت شب مرا از خواب بيدار كردي؟

مادر گفت:25 سال قبل در همين موقع شب تو مرا از خواب بيدار كردي؟

فقط خواستم بگويم تولدت مبارك.

پسر از اينكه دل مادرش را شكسته بود تا صبح خوابش نبرد , صبح سراغ مادرش رفت .

وقتي داخل خانه شد مادرش را پشت ميز تلفن با شمع نيمه سوخته يافت ولي مادر ديگر در

اين دنيا نبود.

عشق يعني خاطرات بي غبار

تو با یک جرعه از دریای یادت

                                      میان باغ قلبم جا گرفتی

تو با یک انعکاس نقره ای رنگ

                                     مجال ناز از رعنا گرفتی

تو چون یک هدیه فیروزه ای رنگ

                                     مرا بر قایق رویا نشاندی

با یک لطف،یک لبخند ساده

                                     مرا به سرزمین عشق خواندی

تو دیوار میان قلب ها را

                                     به رسم آسمانی ها شکستی

وچون حسی غریب و واژه ای سرخ

                                     میان دفتر روحم نشستی

تو دریایی ترین ترسیم یک موج

                                     تو تنها جاده ی دل تا خدایی

تو مثل نغمه ی موزون بارون

                                     به روی اطلسی ها نازنینی

وتا وقتی که روحم مال اینجاست

                                     به روی صفحه ی دل می نشینی