می دونم دلت گرفته........من برات سنگ صبورم

 چی شده تنها نشستی.........مثل تو از همه دورم

 واسه من زندگی سرده........نکنه تو هم غریبی

 کاش می شداشکاتوپاک کرد........بمیرم تو هم بریدی

 چه تبسم قشنگی........وقتی به غمها بخندی

 آخه ارزشی نداره........دل به این دنیا ببندی

 نازنین دنیا همینه........اونکه خواب بود بدترینه

 نکنه تنهات گذاشته........آخره عشقها همینه

 میدونی چقدر عزیزه........قطره سپید شبنم

 مثل اون اشکای نازت.......رو تن گلهای مریم

 نازنین خدا بزرگه........غم واز خودت جدا کن

 ما که تنها نمیمونیم........آفرین اخمات واکن

به جای دسته گلی که فردا بر قبرم نصار ميکنی امروز با شاخه گلی کوچک يادم کن به جای سيل اشکی که فردا بر مزارم ميريزی امروز با تبصمی شادم کن

من امروز به تو نياز دارم نه فردا !

Payam532s@yahoo.com

Payam532s@yahoo.com

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد.

آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان.

آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد.

آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم.

آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم.

آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري

فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد...!!!

 ما دو دریچه روبروی هم

                              آگاه ز هر بگو مگوی هم

  هر روز سلام و پرسش و خنده

                              هر روز قرار روز آینده

  اکنون دل من شکسته و خستست

                             زیرا یکی از دریچه ها بستست

     نه مهر افزون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد او کرد

 دل خسته تر از خستگی درد صداته    آهسته بيا عزيزم قلبم زير پاته

  اون عشق نابی که تو داری تو چشاته   آهسته بيا هستی قلبم زير پاته

  اون عشقو وفای تو اون مهرو صفای تو     نقش هر کتابه خود عين ثوابه

  اون رمز محبت که تو داری تو نگاته       لرزيدن قلب من از اون نازو اداته

  قلبم بده جامم افتاده و رامم             ارزان مفروشم من صاحب نامم

  دل خسته تر از خستگی درد صداته     آهسته بيا عزيزم قلبم زير پاته

بعضی از آدمها را بايد چند بار خواند تا معنی آنها را فهميد و

بعضی از آدمها را بايد نخوانده دور انداخت..

بعضی آدمها جلد زرکوب دارند٬بعضی جلد ضخيم،

بعضی جلد نازک و بعضی اصلا جلد ندارند.

بعضی آدمها با کاغذ کاهی نا مرغوب چاپ می شوند و

بعضی با کاغذ خارجی. 

بعضی آدمها تر جمه شده اند و

بعضی تفسير می شوند.

بعضی از آدمها تجديد چاپ می شوند و

بعضی از آدمها فتو کپی آدمهای ديگرند.

بعضی از آدمها دارای صفحات سياه وسفيداند و

بعضی از آدمها صفحات رنگی و جذاب دارند. 

بعضی از آدمها قيمت پشت جلد دارند.

بعضی از آدمها با چند درصد تخفيف به فروش می رسند.

بعضی از آدمها بعد از فروش پس گرفته نمی شوند.

بعضی ازآدمها را بايد جلد گرفت.

بعضی از آدمها را می شود توی جيب گذاشت و

بعضی را توی کيف.

بعضی از آدمها نمايشنامه اند و در چند پرده نوشته و اجرا می شوند.

بعضی از آدمها فقط جدول سرگرمی اند و بعضی ها معلومات عمومی.

بعضی از آدمها خط خوردگی و خط زدگی دارند و

بعضی از آدمها غلط های چاپی فراوان .

ازروی بعضی از آدمها بايد مشق نوشت و

از روی بعضی آدمها بايد جريمه نوشت..

 به راستی ما کدام کتابيم؟

می خواهم غزل را برای پرواز بهانه کنم

وپرواز را برای رسیدن به تو

و تو را بهانه زندگی

و عشق را دلیل زندگی

می خواهم بگریزم از این همه دلتنگی و دلواپسی

از این همه دوری و جدائی

برایم ترانه بخوان

می خواهم با نوازش نوای پر مهر تو تمام غصه ها را به صلیب بکشم

با آخرین غزل به سوی تو پرواز خواهم کرد

در انتظار باش که در انتظار دیدار توام

دختران شهر به روستا مي انديشند 

دختران روستا در آرزوي شهر مي ميرند

مردان بزرگ به آرامش مردان کوچک مي انديشند

مردان کوچک در آرزوي آسايش مردان بزرک مي ميرند

کدام پل در کجاي جهان شکسته است

که هيچ کس به خانه اش نمي رسد

زندگی قافيه شعر من است

شعر من وصف دلارايی توست

در ازل شايد اين سرنوشت من بود

می سرايم به اميدی که تو خوانی

ور نه آخرين مصرع من قافيه اش مردن بود

ای کاش جمله زیبای دوستت دارم بی هیچ غرضی بر روی زبان ها جاری بود

ای کاش از گفتن جمله دوستت دارم

از ترس سوتفاهم ها و غلط اندیشی ها باز نمی ایستادیم

ای کاش محبت بی هیچ چشمداشتی

حتی

چشم داشت محبت به او که دوستش می داریم هدیه می دادیم

ای کاش جمله دوستت دارم را به هوس نمی آلودیم

                                                               ای کاش.............

سبد سبد ستاره داري تو چشات، بغل بغل ترانه مونده رو لبات

دلم ميخواد هزار تا جون فدات کنم، يه شب نيمه جون باشم توي شبات

شب عاشق شب با تو بودنه، شب عشقه از سپيده گفتنه

صبح سپيدي که طلوع عمرمه،خونه ي عشقمو با تو ساختنه

خونه ي عشقمو با تو ساختنه

منو که عاشقتم اينجوري دست به سر نکن، منو که ديوونه تم اينجوري در به در نکن

اينجا که ديگه جز من و تو کسي نيست، تو که هستي نگو فرياد رسي نيست

دست منو رها نکن همسفرم، سر رامون ديگه خار و خسي نيست

اين جوري نگام نکن که آب ميشم، مث يه سوال بي جواب ميشم

وقتي ميپرسي از دلم مستي چيه، از مي اون چشم سياه خراب ميشم

از مي اون چشم سياه خراب ميشم

در مشرق عشق دشت خورشيد تويي

در باغ نگاه ياس اميد تـويـي

در بين هزار پونه آنكس كه مرا

چون روح نسيم زود فهميد تويي

 مثل یک پروانه  بی  پروا شدن

                            عشق یعنی سر به زیر انداختن

                                  درحریم دلبری  جان   باختن

                                        عشق یعنی بر سر دار آمدن

                                              بی  محابا  دیدن  یا ر آمدن

       عشق یعنی پرزدن بی بال وپر

            دیده را  دریا  نمودن تا  سحر

                 عشق  یعنی  گفتگو  با کربلا

                      سر کشیدن  باده  از جام  بلا

                            عشق یعنی دیده برخنجرزدن

                               مثل طوطی درقفس پرپرزدن

عشق یعنی گم  شدن  در جام  می

           راز  دل بی پرده  بشنیدن  زنی

                 عشق  یعنی  خاک  پای  خاکیان

                      می  زدن در  حلقه ی   افلاکیان

                           عشق یعنی مثل یک گل وا شدن

                                  فــارغ  از  بی  تابی  دنیـــا  شـدن

تو همیشه با منی ، مث بارون توی خواب

مث اون کویر خشک ، یا همون تشنه سراب

ولی بار دلم میگه ، این زمین کویری نیست

عشق تو مبهم و گنگ ، یه سواله بی جواب

*

*

*

تو همیشه با منی ، مث شبنم روی گل

گل مریم سپید ، به دلم کشیده پل

ولی باز دلم میگه ، باغچه مال آدماست

میمیره تو باغچه ها ، صبر و تحمل

*

*

*

تو همیشه با منی ، مث ابرای سپید

ابرک سپید من ، از توی دستام پرید

ولی باز دلم میگه ، یه روزم خورشید میاد

ابر بارونیه من ، رنگ بارونو ندید

*

*

*

تو همیشه با منی ، مث بغض و تنهائی

تو گلوم خونه داری ، ناله بی صدایی

ولی باز دلم میگه ، یه شبی داد میزنم

تورو فریاد میزنم ، بگو رهایی

*

*

*

تو همیشه با منی ، مث خاک و آدما

خاک کهنه دلم ، سرده دستای شما

ولی باز دلم میگه ، کوه یخ شکستنیست

یه روزی شاید بشه ، من بشه ما

*

*

*

تو همیشه با منی ، مث رود و قایقا

رود بی حاصل من ، ناجی شقایقا

ولی باز دلم میگه ، رود به دریا میرسه

قایقم یه روزمیشه ، قبله گاه عاشقا

*

*

*

تو همیشه با منی ، مث ماه و آسمون

توی کهکشون ، چشام، کرده اسمت رو نشون

ولی باز دلم میگه ، فاصله باید بره

عشق رویائی من ، تا ته قصه بمون

*

*

*

توهمیشه با منی ، مث گوشت و خون من

زده نفرین نبودت ، آتشی به جون من

ولی باز دلم میگه ، باید از نو تازه شم

تو یه روز بازم میای ، میشی آسمون من

*

*

*

تو همیشه با منی ، تو همیشه با منی

بانوی گلای یاس ، چرا دل نمیکنی

ایندفعه دلم میگه ، همه دنیام مال تو

تنها دلخوشیم اینه ، تو هنوز مال منی

اين دو يکی نيست...اشتباه نشود!

عشق همان دوست داشتن نيست

عشق رويائی است و دوست داشتن دنيائی

دوست داشتن با عشق مقايسه نمی شود که اگر بشود

از بين خواهد رفت

عشق خلقت خداست و دوست داشتن

خلقت عقل و دل انسان...

عشق همچون خدا يکی است و برای هر انسان

می تواند به تعداد انسانهای ديگر باشد

جدائی برای عشق مرگ است در حالی که

دوست داشتن می تواند برای مصلحت ديگری جدائی را تصميم بگيرد

عشق روحانی است ولی دوست داشتن جسمانی

جسم ميميرد ولی روح جاودانه است

کسی نمی تواند عشق را کنترل کند چرا که در عشق عقلی نيست

عشق را معنی کردن گناه است چرا که در لغات ناچيز زبان نمی گنجد

معنی کردن آن برابر با محدود کردن آن است

ولی دوست داشتن محتاج معنی کردن آن است

دوست داشتن با دل انسان است ولی عشق با جان....

عشق غرور را از انسان می زدايد ولی دوست داشتن با غرور رشد می کند

عشق از نظر خدا پاک است

و دوست داشتن از نظر انسان...

خدا عشق است و انسان دوست داشتن...

بدرستی که خدا برتر از انسان است....

یکی بود یکی نبود اونکی بود تو بودی اونکی تو قلب تو نبود

 من بودم!

 یکی داشت یکی نداشت اونکی  داشت تو بودی اونکی جز تو

هیشکی رو نداشت من بودم!

 یکی گفت یکی نگفت اونکی گفت تو بودی اونکی جز تو

به هیشکی دوست دارم نگفت من بودم!

 یکی رفت یکی نرفت اونی که رفت تو بودی اونکی مهر

تو هیشوقت از دلش نرفت من بودم!

                                               صفا و مهر و وفا مرده دیگه

این زمونه همه چیش عوض شده

                                                مردی و مردونگی غرض شده

حالا که مرده صفا سرده تنم

                                              میزنم کاسه قلب و میشکنم

بشکن                     بشکن                     بشکن                    بشکن                           بشکن

اسمون ابره و بارون نداره

                                             دل وامونده من جون نداره

نه محبت نه وفایی نه صفا

                                             خشکه رگها قطره ای خون نداره

حالا که مرده صفا سرده تنم  

                                             میزنم کاسه قلب و میشکنم

بشکن                  بشکن               بشکن             بشکن                  بشکن                   بشکن

یا میشه ارزوهام نقش بر اب      

                                               یا میشه دل قسمت رنج و عذاب

زندگی لطف و صفایی نداره

                                              زمونه با ما وفایی نداره

حالا که مرده صفا سرده تنم

                                            میزنم کاسه قلب و میشکنم

بشکن                بشکن                  بشکن                  بشکن             بشکن                 بشکن

اي کاش در آن لحظه که تقديم تو شد هستي من

مي سپردم که مراقب باشي

 جنس اين جام بلور است

 پر از عشق و غرور است

 مبادا بازيچه شود مي شکند!!!!!

صادقانه به لحظه ها دل بستم ... تا روزی طعم شیرین با

تو بودن را احساس کنم

به عقربه ها التماس کردم ... تا تندتر بر روی صفحه’

ساعت بچرخند بلکه روز موعود زودتر فرا رسد... تا در

میعادگاهمان سرشار از عطر نگاه مهربانت شوم...

هر چی ستاره بود من شمردم

صد بار واست زنده شدم و مردم

موجی شدم که دل زده به دریا

من خودمو دست چشات سپردم

 

دل صرف کسی کن که دلش جان تو باشد

خدایا مگذار دعا کنم که مرا از دشواری ها و خطرهای زندگی

مصون داری

بلکه دعا کنم در رویارویی با آنها شجاع و بی باک باشم

 مگذار از تو بخواهم درد مرا تسکین دهی

بلکه توان چیرگی بر آنها را به من ببخشی!!!

يه عزيزدُردونه بودم پيش چشم خيس موجا

يه نگين سبز خالص روي انگشتر دريا

تا كه يك روز تو رسيدي توي قلبم پا گذاشتي

غُصه هاي عاشقي رو تو وجودم جا گذاشتي

زير رگبار نگاهت دلم انگار زير رو شد

براي داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس كشيدي انگار نفسم بريد توسينه

ابر و باد و دريا گفتند حس عاشقي همينه

منو درگیر خودت کن تا جهانم زیرو رو شه

تا سکوت هرشب من با هجومت روبرو شه

بي هوا بدون مقصد سمت طوفان تو مي رم

منو درگير خودت کن تا که آرامش بگيرم

با خيال تو هنوزم مثل هر روز و هميشه

هر شب حافظه ي من پر تصوير تو مي شه

با من غريبگي نکن با من که درگير توام

چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام

با من غريبگي نکن با من که درگير توام

چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام من مات تصوير توام

تو همين جايي هميشه با تو شب شکل يه روياست

آخرين نقطه ي دنيا تو جهان من همين جاست

تو همين جايي و هر روز من به تنهاييم دچارم

منو نزدیک خودم کن تا تو رو يادم بيارم

با خيال تو هنوزم مثل هر روز و هميشه

هر شب حافظه ي من پر تصوير تو مي شه

با من غريبگي نکن با من که درگير توام

چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام

با من غريبگي نکن با من که درگير توام

چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام من مات تصوير توام

اي بازيگر گريه نکن ماهمه مون مثل هميم

صبح ها که از خواب پاميشيم نقاب به صورت مي زنيم

يکي معلم مي شه و يکي مي شه خونه بدوش

يکي ترانه ساز مي شه يکي مي شه غزل فروش

کنه نقاب زندگي تا شب رو صورتاي ماست

گريه هاي پشت نقاب مثل هميشه بي صداست

هر کسي هستي يکدفعه قد بکش از پشت نقاب

از رو نوشته حرف نزن رها شو از حيله خواب

نقش يک دريچه رو ميله قفس بکش

براي يک بار که شده جاي خودت نفس بکش

کاش که مي شد تو زندگي ما خودمون باشيم و بس

تنها براي يک نقاب حتي براي يک نفس

تا کي به جاي خودما نقابمون حرف بزنه

تا کي سکوت رو رج زدن نقش همايش غمه

هر کسي هستي يکدفعه قد بکش از پشت نقاب

از رو نوشته حرف نزن رها شو از حيله خواب

نقش يک دريچه رو ميله قفس بکش

براي يک بار که شده جاي خودت نفس بکش

مي خوام همين ترانه رو تو صحنه فرياد بزنم

نقابم و پاره کنم جاي خودم داد بزنم

راهی نمونده، نازنین!باید به دریا بزنیم

                         باید از این خواب بلند،یه پل به رویا بزنیم

راهی نمونده ،نازنین!راه ستاره سد شده

                          تو امتحان سادگی قلب من و تو رد شده

راهی نمونده،باید از بغض ترانه بگذریم

                          غصه نخور ما دم تا از سایه ها آفتابی تریم

هنوز بغض غزل ،بغض قدمهای منه!

                          هنوزم بغض ترانه توی سینه میزنه

نازنین!خسته نشو!تو اینه میرسیم به هم

                           تپش ترانه ها فاصله ها رو می شکنه

                                                    "به اندیشیدن خطر مکن"

راهی نمونده ،رفتنت آخر قصه ی منه

                           اما بدون که یاد تو ،تو شب قصه روشنه

مال منی و به اندازه دلم

یا معبدی که به سمت تو مایلم

بغض شبانه که از راه می رسد

خورشید وار می آیی مقابلم

حالا که از تو به دریا رسیده ام

پس کو بساط رسیدن به ساحلم 

اگر دریای دل آبی ست                                           تویی فانوس زیبایش

اگر آیینه یک دنیاست                                               تویی معنای دنیایش

تو یعنی یک شقایق را                                          به یک پروانه بخشیدن

تویعنی از سحر تا شب                                         به زیبایی درخشیدن

تویعنی یک کبوتر را                                            زتنهایی رها کردن

خدای آسمان ها را                                             به آرامی صدا کردن

تویعنی چتری از احساس                                    برای قلب بارانی

تویعنی در زمستان ها                                          به فکر پونه افتادن

اگر یک آسمان دل را                                            بهقصد عشق بردارم

میان عشق وزیبایی                                             ترا من دوست میدارم

کسی به فکر گل ها نیست

کسی به فکر ماهی ها نیست

کسی نمی خواهد

باورکند که باغچه دارد می میرد

که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است

که ذهن باغچه دارد آرام آرام

از خاطرات سبز تهی می شود

و حس باغچه انگار

چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست

حیاط خانه ما تنهاست

آسمان همچو صفحه ی دل من   ،   روشن از جلوه ی مهتاب است

امشب از خواب گریزانم    ،    که خیال تو خوشتر از خواب است

با من امشب چيزى از رفتن نگو
                     

 نه نگو ، از اين سـفر با من نگو
                           

   من به پايان ميرسـم از كوچ تو 
                                 

  با من از آغاز اين  مردن  نـــگو
                                     

  كاش ميشدلحظه ها راپس گرفت
                                        

 كاش ميشد از تو بود و با تو بود
                                                    

 كاش ميشد در تو گم شد از همه
                                                            

 كاش ميشد تا هميشه با تو بود
            

 كاش فردا را كسى پنهان كند
                 

 لحظه را در لحظه سرگردان كند
                     

   كاش ساعت را بميراند به خواب
                                  

 ماه را بر شـــاخه آويزان  كنــد
                                        

 ميروى تا قصه راغمنامه تدفين گل
                                                     

ميروى تا واژه را باران خاكستر كنى
         

 ثانيه تا ثانيه پلواره ويران شدن
                

ميروى تابخشى ازجان مراپرپر كنى               

 با من امشــب چيزى از رفتن نگو                              
                                         

نه نگو ، از اين سفر با من نگو
                                                    

من به پايان ميرسم از كوچ تو 
                                                                 

 با من از آغاز اين مردن نگو  !

من و تو هردو درگیر یه حسیم

همین حس عزیز با تو بودن

همین شوق تماشا کردن تو

همین دل ضربه های هرشب من

تو شکل ماه می مونی و مهتاب

که مشق شب تماشای تو میشه

به من که بی هوا نزدیک می شی

هوا شکل نفس های تو می شه

من اون گم کردنم که لحظه لحظه

تمام راه پشت رد پا شی

کسی از ما به ما هم نزدیک تر نیست

مگه می تونی از من دور باشی

دارم تو آینه ها شکل تو می شم

شبیه تو که نزدیکی به دریا

تماشا کردنت دیوونگی نیست

تو رو حس می کنم هر لحظه اینجا

همین جایی که من دلشوره دارم                          

تو مثل حس نزدیک بهاری

دارم سر می رم از تو هر دقیقه

تو هم حس می کنم این حال و داری

تمام خونه غرق بوی عشقه

یه عطری غیر هروز و همیشه

میون ما یه شب راهه از این جا

همین شب تا سحر صد سال می شه!.!.!