زمینی که در زمستان از خود شادابی باقی نمی گذارد، با آمدن

بهار بر خود می لرزد و دانه های نهفته در خود را آماده سر بر

آوردن از میان خاک می سازد بطوریکه اگر انسان برای اولین بار

بود که این تبدیل و تغییر نسبتاً ناگهانی را می دید انگشت حیرت

به دندان میگرفت